 |
 |
 |
|
|
||
 |
||
 |
NIEUWS SCHATKAMER WINKEL HOME FAQ LINKS OVER ONS CONTACT | |
|
Meest bezochte pagina's: 1= LUisteren naar kinderen Thomas GordoN 2= kinderliedjes van Tura gerards 3= 1001 citaten over groeien / opvoeding overzicht van alle CD's met kinderliedjes uit Nederland
|
WAT VERSCHEEN ER IN DE MEDIA
Hieronder staan
in chronologische volgorde
Voor alle recensies van de CD 'Fluitje van een cent' klik hier Voor alle recensies van de CD 'Kiekeboe!' klik hier
30 november 2005 in Dagblad De Telegraaf
Liedjes als eerste hulp bij opvoeding HET ZINGENDE HUISHOUDEN door DENISE HOOGLAND AMSTERDAM — Met vermoeide kinderen per benenwagen nog lang niet thuis? Je kind besluit vandaag eens niet zijn schoenen aan te trekken, terwijl jij al laat bent? Je probeert de bus te halen, maar zoonlief bedenkt dat hij wil eerst nog wil hinkelen op die leuke straattegels? Word niet boos, maar zing! Want: „Een liedje doet wonderen bij kleine problemen en ergernissen in de opvoeding”, zegt muzikant, vader en liedjesschrijver Tura Gerards uit Amsterdam. Onlangs verscheen zijn derde peuter-kleuter cd Kiekeboe uit de driedelige serie ‘Eerste Hulp bij Kinderen’.
Volgens Tura helpen liedjes uitstekend bij het oplossen van wrijving tussen kinderen en ouders. Hij noemt zijn werk dan ook Het Zingende Huishouden. „Ik voorkwam er als huisvader van twee kleine kinderen mee dat ik nog voor het einde van de dag was opgebrand en soms heel boos moest worden.”
Boosheid Tura, ook wel ‘Tura Troubadoura’ voor zijn jonge publiek, begon te ’zingen’ toen Lauretta en Jan zo’n drie en anderhalf jaar oud waren. „Dat was zo’n 16 jaar geleden. Ik moest op een ochtend de deur uit, was al laat. Maar mijn zoontje besloot dat hij geen schoenen aan wilde. Daar zat ik dan, steeds bozer te worden, met het gillende hoofd van mijn kind uiteindelijk tussen mijn benen geklemd om die verdomde schoenen aan te trekken. Ik voelde me zo ellendig en tekortschieten als vader. Waar het vandaan kwam weet ik niet, maar ik begon te zingen. Voetje, voetje, voetje, sta eens stil, er is een schoentje dat jou wil. Het werkte”, vertelt hij. „De boosheid vloeide uit mijn lijf en Jan bleef keurig staan.”
Zijn eerste cd, ‘Huppeldepup’, werd door Ouders Online meteen bekroond tot beste cd voor kleine kinderen.
Speelsheid Vervolgens kwam ‘Fluitje van een Cent’ en nu dus ‘Kiekeboe’. De laatste heeft als thema ’We gaan naar buiten!’ Behalve Tura hoor je Hakim Traïdia, bekend uit Sesamstraat, Els Pfann (De Goede Fee), en wereldkampioen kunstfluiten Geert Chatrou. Bij de cd zit een fraai geïllustreerd boekje van Peter van Harmelen, met de liedjesteksten en speelse aanwijzingen over de omstandigheden waarin een liedje gebruikt kan worden.
Zo zijn er liedjes over wakker worden, knuffels die kwijtraken, vallen en bloed en vingers en tenen tellen. Met Kiekeboe wordt de serie ’Eerste Hulp bij Kinderen’ - uitgegeven bij The Magical Madhouse (www.themagicalmadhouse.nl) - afgesloten. Dat liedjes problemen inderdaad tot ’fluitje van een cent’ kunnen reduceren, bleek meteen na het beluisteren van de cd. Ook zo’n moeite met het poetsen van de tandjes van een opstandig peuterbekkie? Zing ’tandjes poetsen, tandjes poetsen’ op de melodie van Vader Jacob, en het bekkie gaat zowaar spontaan lachend open. Moet-ie natuurlijk niet gaan meezingen, dat poetst zo lastig. Weet Tura daar iets op?
19 oktober 2005
door Trudy Admiraal in weekblad De Echo
17 oktober 2005
door Emile Holman in Dagblad De Limburger
Uit onderzoek van Erin Hannon en Sandra Trehub blijkt dat er geen aangeboren natuurlijk ritmegevoel bestaat, maar dat zich dat ontwikkelt onder invloed van wat de baby hoort in de eerste levensmaanden. Waar westerse volwassenen die opgegroeid zijn in een cultuur met eenvoudige ritmes de verschillen tussen afwijkingen in eenvoudige en complexe ritmes niet meer opmerken, doen baby's van zes à zeven maanden dat nog wel. Daarmee lijkt het aanleren van ritme op het aanleren van medeklinkers: kinderen kunnen tot ongeveer elf maanden onderscheid maken tussen klanken die niet in hun moedertaal voorkomen. Daarna verdwijnt dat vermogen. Tura Gerards die met de onderzoeksgegevens op de proppen komt, wil maar zeggen: muziek is zelfs bij de allerkleinsten van belang. Trees Verburg die een jaar of zeven met peuters werkt in de Heerlense muziekschool beaamt dat. "Ouders roepen wel eens: mijn kind is muzikaal, want het staat te swingen in de box. Maar om eerlijk te zijn: alle kinderen zijn muzikaal. De muzikale prikkel werkt bij jonge kinderen heel sterk."
Zelf was Tura Gerards altijd wel een man van liedjes zingen en instrumenten bespelen. Maar toen hij in 1987 vader werd van een dochter en meteen ook maar voltijds huisman, duurde het nog even eer muziek een vaste plek kreeg in de opvoeding. "Toen de tweede kwam en de eerste begon te lopen, werd ik af en toe helemaal gek. Je kent het wel, de een wil de schoenen niet aantrekken, terwijl de ander op tijd bij het consultatiebureau moet zijn. Als vanzelf zong ik een liedje: voetje, voetje, voetje, sta eens stil, hier is een schoentje dat jou wil. En mijn zoontje trok de schoen aan." Tura omschrijft de gebeurtenis als een klik in zijn hoofd. Vanaf dat moment bleef hij zingen tegen zijn kinderen. "Veel ouders komen niet op het idee om te zingen. Al zijn het gewoon maar wat zinnen, als er spanning is en je zingt, dan denken kinderen al snel: hé, er gebeurt iets." Ook hijzelf ervoer het zingen als aangenaam. "Ik werd er minder boos van."
De liedjes van Tura zijn heel licht, heel melodisch. Kiekeboe! is inmiddels zijn derde cd. "Ook in kinderliedjes van vroeger gaat het om de melodie. Die heeft een trekkende kracht. Tegenwoordig leunen veel kinderliedjes op ritmes die gebaseerd zijn op de beat van de popmuziek. Als je wat voor kinderen begint te zingen, dan volgt het ritme vanzelf wel. Neem Eine Kleine Nachtmusik van Mozart. Dat herinner je je vanwege de melodie, niet vanwege het ritme."
De cd Trommelen met Trees lijkt wel een live plaat. "Kan kloppen", zegt Trees Verburg."Ik heb de kinderen met wie ik werk meegenomen naar de studio." Het resultaat is een verzameling korte, traditionele kinderliedjes waarop kinderen onmisbaar aanwezig zijn. Ze worden begeleid door Trees op piano en accordion. Hier en daar heeft ze de liedjes van eigen arrangementen voorzien. "Ze moeten vooral niet te ingewikkeld zijn, wel pittig. Ik ben vooral musisch bezig. Muziek voor peuters gaat vooral over contrasten: geluid/stilte, hoog/laag, hard/zacht. Als je ze op een speelse manier bewust kan maken van die contracten, dan heb je het basale gevoel voor muziek al te pakken. Tura zegt uit te gaan van mozaïekjes en melodietjes die langs elkaar heenlopen. Als je zijn dagboek op zijn internetsite volgt, krijg je een idee hoe het er tijdens de opnamen aan toeging. Op 28 juli schrijft hij: 'De technicus mist de feestelijkheid van het zonlicht en de nieuwe dag. Ik vond het wel meevallen. Wat hoorde hij dan wel (niet)? Ik moest een octaafje hoger zingen. Maar wat een geluk. Ik voelde me na een lange nacht vol en diep lekker slapen weer helemaal op en top. En die zon begon me toch te stralen. Via een kleine verandering in de melodie en zo links en rechts toch wat achtergrondstemmen en een hoger liggend octaaf."
Daar waar Trees Verburg genoegen neemt met peuterklassiekers, begint de ambitie van Tura. Hij nam zich bijvoorbeeld voor een vervolg te schrijven op de evergreen Olifantje in het bos. Hij gebruikte daarbij zelfs een walsje waarvan hij de melodie ontleende aan een Venloos carnavalsliedje (ik had bedoeld te zeggen dat de muziek gebaseerd was op de sfeer van oude Venlose carnavalsliederen en 't gevoel dat je daarbij krijgt ). Tura liet een eerste versie van zijn plaat beluisteren door een aantal gezinnen met peuters. Met hun kanttekeningen en commentaren vervolmaakte hij de cd. "Mijn eerste cd was een succes, de tweede loopt niet. Op die tweede cd heb ik vooral liedjes zitten maken zoals ik ze vroeger zelf had willen hebben. De cd was te mooi, te weinig speels. En dat wilde ik nu voorkomen. Aangezien mijn eigen kinderen inmiddels te oud zijn voor deze muziek, heb ik enkele gezinnen gezocht om mee te luisteren. De speelsheid en de lichtheid is weer terug. De cirkel is rond. Ik heb mijn levenstaak volbracht, ik ben bevrijd. Dit was mijn laatste peuter-cd."
De cd Trommelen met Trees is verkrijgbaar bij de Muziekschool Heerlen, 045 - 577 22 51. De cd van Tura Gerards is te bestellen via zijn website www.themagicalmadhouse.nl of 020 - 618 00 37.
maart 2005
Een gesprek met theatermaker Tura Gerards door Saskya Kamps in Spectrum Kinderopvang, vakblad voor kinderopvang, peuterspeelzalen, gastouder- en buitenschoolse opvang, jaargang 16, nr 1, maart 2005 Een vraag, die veel opvoeders bezighoudt: je wilt ruimte geven, en je krijgt te maken met een kind dat jouw grenzen op zoekt. Heb je grenzen? Hoe laat je die zien of ervaren? Saskya Kamps toetst haar ideeën en stelt vragen over het begrip ruimte aan Tura Gerards; muzikant, tekstschrijver, theatermaker en vader. Een dialoog over ruimte.
Dit themanummer gaat over ruimte, dat is natuurlijk een heel breed begrip. Je hebt ondermeer fysieke ruimte, geestelijke ruimte en innerlijke ruimte, ik denk dat creatieve ruimte daarbij hoort. Sommige ruimte gaat over de ‘lucht’ om iemand heen, die je nodig hebt om letterlijk te bewegen en om ‘adem te halen’. Ik denk dan aan vrije ruimte, een vorm van vrijheid eigenlijk. Daarnaast heb je ook ruimte in je hoofd nodig, die je gebruikt om dingen te bedenken, te overdenken of redenaties te vormen. Associatief denken zoals brainstormen of fantaseren. Dat is creatieve ruimte in het hoofd.’ Saskya Kamps mailt haar ideeën over ruimte aan Tura Gerards.
Ontmoetingen en ruimte Wat betekent ‘ruimte’ voor jou als persoon, als opvoeder, ervaar je daar verschil tussen? Tura: "De ruimte vóór de ontmoeting bepaalt de ruimte tijdens de ontmoeting. Of je nu professor bent of ongeschoold, man of vrouw, persoon of opvoeder, dat maakt allemaal niet uit. Het gaat om eenieders eigen ruimte: ben ik moe of juist energiek, heb ik zin in de dag of was de nacht te kort, heb ik er zin in een ander te ontmoeten of wil ik me het liefst willen terugtrekken in mijn hol? Al je contacten staan of vallen met deze beginruimte."
Je begint dus met weten hoe je ervoor staat... en dan? "Dan klopt een kind met een verlangen aan je poort. Wat kan ik toelaten? Alles? Of alleen het mij sympathieke? Deze werkelijkheid kun je niet plannen, je kunt er niet voor studeren, dit is altijd vers in het moment zelf. Kan ik alle verlangens van een kind accepteren als iets met bestaansrecht? Of wijs ik het, omdat het niet direct bij mij en mijn situatie aansluit, meteen af?"
Respectvolle aandacht "De enige ruimte die kinderen nodig hebben is liefde, liefde in de vorm van respectvolle aandacht. Empathisch begrip! Liefde voor een kind betekent voor ons ouders en verzorgers twee dingen. Ten eerste zorgen dat het kind zichzelf en anderen niet gevaarlijk verwondt. We moeten waakzaam en aanwezig zijn. Ons licht laten schijnen. Ten tweede betekent liefde voor een kind: loslaten. Dat kleine wezen moet de kans krijgen om alle aanwezige talenten en facetten van het eigen lijf en de diverse zintuigen te ontdekken en te ontplooien. De kans krijgen om uit te proberen, af te breken, te bouwen, te slagen en te falen, te genieten en te huilen etc. Voor dit aspect trek je je als opvoeder juist weer een beetje terug."
á la Thomas Gordon "Natuurlijk heb ik grenzen. Maar ik moet als ouder wel eerlijk en helder zijn. Ik zeg “Ik vind dit niet leuk” in plaats van “Dat mag niet”. Voor de rest is het simpel: ruimte geef ik door niet-acuut te reageren maar me eerst af te vragen welke natuurlijke behoefte in dat kind woelt waardoor hij /zij zoveel of juist zo weinig ruimte inneemt of opeist. En om ruimte vraag ik door te zeggen à la Thomas Gordon: “Ik vind het heel erg fijn als ik ‘dit en dat’ mag doen! En wat wil jij?”
Tura de theatermaker Welke rol speelt ’ruimte’ in je functioneren als Troubadour, als theatermaker? "De meeste kinderartiesten brengen een show waarin het podium van hen is: ze hebben een aanbod en de kind-toeschouwer blijft zitten en neemt alles in. Zelf zoek ik naar vormen met meer interactie. Een voorbeeld: in “Blij!”, mijn nieuwe liedjesshow in voorbereiding, ga ik als kabouter Tura Troubadoura liedjes zingen over het leven van mensenkinderen. Vóór en samen met hen. Ik ben de grootste kabouter van de hele wereld én blij! Met een koffer en een klein kabouterzusje, Jansje Dansje. Verder heb ik slechts één probleem: zij verstaat míj wel, maar ik háár niet. Ik hoor haar niet eens, zo groot ben ik geworden. Gelukkig hebben de kinderen in de zaal nog kleine oren en zij kunnen en zullen mij vertellen wat Jansje Dansje zo allemaal zegt. Ik ben benieuwd…"
Lekker boos! Lekker!
Aikido-lied bij
boosheid.
Boos boos boos boos boos boos boos! Vuisten ballen, heel hard gillen! Boos boos boos boos boos boos boos! Voeten stampen, niets meer willen! Boos boos boos boos boos boos boos!
Lekker boos! Lekker boos! Lekker boos! Lekker boos! Lekker boos! Lekker boos! Lekker boos! Lekker boos! Lekker boos! IK BEN BOOS !
Welkom Is het podium een eigen ruimte waar eigen wetten gelden? "Ja, maar zelf wil ik het anders. Overal heb ik met kinderen in feite maar één ruimte: welkom! Laat je zelf maar doen wat je bent. En ik ben dankbaar wanneer een kind zich ontspannen en vrij voelt in mijn aanwezigheid. Van de andere kant wanneer een kind zich zo gedraagt dat ik er last van heb, dan zeg ik dat ook met alle respect en eis ik zélf welkom-ruimte."
Nu zou ik kunnen vragen: gaat het dan ooit eens goed mis? "Tuurlijk. Ik heb ooit tijdens een liedjesshow kinderen uitgenodigd om naar voren te komen en wat te vertellen of wat te zingen. Dat ging een beetje moeizaam en er was bovendien een meisje dat tijdens de show vier-vijf keer naar voren kwam met weer een verzoek om iets te zingen. Ik kon het niet aan en ik heb haar op een gegeven moment beloofd dat ze “straks” nog een keer mocht en die ene keer is nooit gekomen. Zelfs nu weer, nu ik dit zeg, voel ik een zwarte koude vlek in mijn hart. Ik heb er nog steeds spijt van: dit leugentje leek klein maar heeft me nachten wakker gehouden."
Tura de troubadourEn welke ruimte geef je aan kinderen in je liedjes? "In sommige liedjes, vooral in die van de cd “Huppeldepup”, zit veel Aikido. In het kort: niet káppen maar méégaan met de energie van het kind. (Aikido is een vechtkunst of vechtsport voor iedereen die zich intelligent wil verdedigen). Een lied als “Boos” gaat over gebalde vuisten, voeten stampen, schreeuwen en gillen. Het begint op een strak militair ritme van drums en trompet: “Ik ben heel erg boos!” Daarna komt er geen ‘stop’ of een listig verwoordde poging tot veranderen. Nee, er volgt in de muziek een overgang van militaire discipline naar Zuid-Amerikaans swing, waarbij we precies dezelfde zinnen gebruiken om alle boosheid eens helemaal goed te vieren: “Ik ben lekker boos! Lekker!” Een ander voorbeeld: met het versje “Spoken slaan” veranderden de intense woedeaanvallen van mijn zoon in één keer in een uitdagend en vrolijk spel."
Spoken slaan En ben jij boos, op wie dan ook? Sla dan! Je kunt me toch niet raken! Probeer het maar... ik ben een spook! (hihihi)
Een boos kind bied je je
hand om op te slaan.
Heb je ten slotte nog een tip voor “begeleiders” van kinderen? "Ik noem mezelf 'artiest' en kan ongestraft theatraal mijn grenzen oprekken, maar in het “officieel begeleiden” van kinderen in de kinderopvang zit je klem tussen de 3 verwachtingen: die van het kind, die van de ouders en die van de overheid. Dat is moeilijk, een ware kunst, een echt vak. Maar ik zou zeggen: vertrouw de kinderen. En vooral geniet! Dat maakt alles met kleine mensen makkelijker. Geniet samen met kinderen en je bezigt de meeste subtiele vorm van opvoeden die bestaat!"
Saskya Kamps per email: Saskya.Kamps@skcg.nl
Noot: Dit is de tweede keer dat Saskya Kamps een artikel schrijft dat het resultaat is van gedachtewisselingen tussen haar en Tura Gerards. Het artikel ‘Ferme jongens’, over jongens en mannen in de BSO en kinderopvang is gepubliceerd in Spectrum Kinderopvang nr. 2 van 2003.
januari 2004
Artikel van Marc Veerkamp in het tijdschrift Kinderopvang
'Zeg maar hallo tegen de gitaar...' De peuters van het Amsterdamse kinderdagverblijf De Speeltoren krijgen vandaag bezoek van een boomlange man in een kangoeroepak. Hij noemt zich Tura Troubadoura. Enthousiast laat hij het instrument zien. 'Hallo gitaar!" roepen enkele kinderen terug. Bij Tura mogen de kinderen reageren. Zijn nieuwe voorstelling Vliegen leent zich daar bij uitstek voor. Er is bijvoorbeeld geen sprake van een dwingende verhaallijn. Tura hangt z'n invallen, liedjes en grapjes op aan een ragfijne rode draad. In een half uurtje leert Tura het publiek vliegen. Hij nodigt de kinderen daarbij zelfs uit op het speelvlak. Met gespreide armen reizen ze hem achterna door een denkbeeldig luchtruim. En ondertussen speelt Tura enkele toepasselijke liedjes. Lang niet alle kinderen komen uit hun stoeltjes. Vooral de jonge kinderen blijven liever 'aan de grond'. Ze kijken met open mond toe hoe hun groepsgenootjes aan de voorstelling meedoen. Volgens Tura is dit geen bezwaar. 'Het belangrijkste van deze show is dat iedereen doet waar hij of zij zelf zin in heeft', vertelt hij na afloop van de voorstelling. Soms doet er maar één kind mee, een andere keer weer acht. 'Soms zit ik na afloop nog even met een wat rustiger kind aan tafel. Dat begint dan spontaan hele verhalen te vertellen.
"Door deze aanpak bestaat het
risico dat de brutaalste kinderen de meeste aandacht krijgen. Tura omzeilt
dit risico zo veel mogelijk door chaos af te wisselen met intimiteit. Hij
kan ieder kind tijdens het spelen recht in de ogen kijken, waardoor hij
niemand écht verliest. Vliegen is op maat gemaakt voor kindercentra.
Een bewuste keuze. Tura speelde voorheen vaak in kleine theaters. Het werd
hem "te veel", hij deed er drie uur over om het decor op te bouwen.
Tegenwoordig volstaat een kangoeroepak.
mei 2003
over mannen, jongens, creativiteit en druk gedrag Artikel door Saskya Kamps in Spectrum Kinderopvang, vakblad voor kinderopvang, peuterspeelzalen, gastouder- en buitenschoolse opvang
Is er iets mis met jongetjes als ze druk, ondernemend en onrustig zijn, als ze zich stoer gedragen en duidelijk aanwezig zijn? Of hoort dat bij jongens? Snappen mannen meer van het gedrag van jongens en accepteren zij dat ook meer? Moeten vrouwen meer begrip voor het gedrag van jongens opbrengen en hoe kunnen zij jongens ondersteunen en hun gedrag accepteren? Saskya Kamps over mannen, jongens, creativiteit en druk gedrag.
99 Procent van de groepsleiding in de kinderopvang en 90 procent van de leerkrachten in het basisonderwijs is vrouw. Hoogleraar Pedagogiek Louis Tavecchio maakt zich zorgen over het gebrek aan mannelijke 'voorbeelden' in de opvoedomgeving van jongens. Jongens hebben mannen nodig om te zien hoe het is om een man te zijn, maar ook omdat zij van volwassen mannen meer begrip en begeleiding voor hun -beweeglijke- jongensgedrag krijgen.
Verschillen Het is al lang niet meer omstreden om de verschillen tussen jongens en meisjes te beschrijven. Er wordt weer zonder schroom onderzoek naar gedaan. Zo heeft Tavecchio gevonden dat meisjes veel minder extremen vertonen in intelligentie en gedrag dan jongens: ze zijn veel minder vaak heel dom of hoogbegaafd. Jongens zijn ook vaker hyperactief, ADHD komt bij hen veel vaker voor dan bij meisjes. De gemiddelde jongen is onrustiger, zoekt vaker het experiment, is ondernemender en hoeft niet zo nodig lief gevonden te worden als het gemiddelde meisje.
Nu hebben zulke jongens het probleem dat zij in de klas en de kinderopvang en BSO vooral met vrouwen te maken hebben. En die hebben niet zoveel begrip voor dat drukke, ondernemende gedrag. Het is voor de meeste leidsters en juffen prettiger om met meisjes te werken, die rustig zijn, doen wat je zegt en lekker aan het werk gaan als je een opdracht geeft of activiteit aanbiedt. Maar sommige jongens hebben veel te veel energie om rustig aan het werk te gaan. Die willen stoeien, rennen, hun krachten meten met elkaar. Dingen die vrouwen soms gewoon niet begrijpen.
(hyper)Actief gedrag Er is natuurlijk een groot verschil tussen jongensgedrag en ADHD-gedrag. Toch zijn er overeenkomsten in de tips en adviezen die deskundigen geven over het omgaan met (hyper-)actief gedrag.
Enige tijd geleden kwam ik in contact met Tura, een theatermaker die ondermeer een website heeft over zijn werk en zijn leven als mens met ADHD. Hij heeft mij uitgelegd hoe het is om hyperactief te zijn, en wat je kunt doen op het creatieve vlak met kinderen die zo zijn: "Onrust in een jongen betekent alleen maar dat die jongen iets anders nodig heeft dan aangeboden wordt, zin in iets anders. En waarschijnlijk heeft zo'n jongen moeite met het vinden van de juiste vorm, zeker als zijn innerlijke bewegingen snel van richting veranderen. Zo'n kind denkt niet in vormen van hoe het moet, of wat is gepast... Hij is halfblind op zoek naar een manier van zijn, die de chemie in zijn wezen binnen zijn macht brengt en hem het genotsgevoel van controle verschaft. En hij wordt wanhopig blind wanneer we hem afweren, negeren of rechtstreeks afkeuren. Help het hem vinden. Energie komt bij hem zo plotseling, zo ongevraagd, zo heftig (...). Vragen om zelfbeheersing wordt verstaan als niet-begrepen en niet-geaccepteerd worden."
Tura heeft ook een zoon van 14 met ADHD. Als het kind in een wilde bui was, en zijn vader steeds ongeduldiger, dan was er uiteindelijk maar 1 oplossing: Stoeien (met als afspraak dat er direct gestopt wordt als iemand welgemeend roept: STOP). En als ze dan stoeiden tot ze niet meer konden, en uit lagen te puffen op de grond, bleek er rust en ruimte te zijn ontstaan voor een diepzinnig gesprek tussen vader en zoon.
Meningsstrijd Zowel Tavecchio als Tura pleiten voor een meer lichamelijke omgang met (hyper-)actieve kinderen. Tavecchio vraagt vrouwen om meer begrip te hebben en zich aan te passen aan de voorkeuren van jongens. Het gaat voor een groot deel om de acceptatie van 'jongensdingen'. Louis Tavecchio en andere wetenschappers zijn zelfs bang dat jongens ernstige gevolgen over kunnen houden van te veel nadruk op zachtaardigheid en rust, dat ze er te onzeker van worden en afhaken, zich gaan terugtrekken uit de maatschappij. Hierover is een hele meningenstrijd ontstaan.
Belangrijker dan discussiëren over het gelijk, is de vraag of kinderen die daar behoefte aan hebben, voldoende gelegenheid krijgen om hun onrust uit te leven zodat ze niet de idee krijgen dat er iets met ze mis is of dat ze niet willen deugen omdat ze niet kunnen stilzitten.
Uitleven van ongerichte energie Bewegen tijdens de les of met elkaar 'stoere' dingen doen na schooltijd zijn voor veel vrouwen ongewone manieren van werken.
Expressieve creatieve activiteiten zijn heel bruikbaar om de energie van de kinderen te laten uitleven. Tura is theatermaker, en ziet in expressie grote mogelijkheden voor uitleven van ongerichte energie: "Structuur krijg je niet rechtstreeks. Structuur is een gevolg van tot rust gekomen energie. Dus probeer eerst maar eens mee te gaan in de impulsieve en ongeconcentreerde krachten. Maak er een feest van, een spel, of wat je maar wilt. Stel even geen regels in, behalve dat niemand iets stuk maakt of zichzelf of de ander geen pijn doet. Schreeuw, gil, spring hoog, trek gekke bekken, zing. Doe een ander kind eens vrolijk na. Net zolang tot ze moe zijn. Als kinderen zich geaccepteerd en gehoord/gezien voelen, zullen ze zelf ook accepteren, zien en horen".
Wat ik treffend vond in zijn verhaal, was het even loslaten van structuren en controle. In de gebruikelijke creatieve activiteiten is het doel om iets te maken, iets te creëren. Mijn ervaring met wilde jongens is dat iets stoers als beeldhouwen (bijvoorbeeld hakken in gasbeton) soms al teveel gevraagd is. Ze gaan elkaar zowat te lijf met die beitels. Wat moet je daar mee, vroeg ik Tura. "Eigenlijk is het de kunst om te zien hoe je uit het gedrag van een ADHD'er kunt herkennen wat je voor dat kind kunt doen. Hoe kan je diens energie leiden naar een vervulling, een rusttoestand die van nature volgt op het adequaat verbruik van energie. Ken de voorkeur van elk kind: een aggressief kind zal houden van vechten... Een vernielend kind zal houden van dingen openbreken en onderzoeken. Een chaotisch kind zal houden van chaos en troep maken... maak er een spel van waarvan je de regels onderweg verzint."
Goed kijken en niet direct oordelen, maar met liefde en aandacht proberen mee te gaan met het gedrag, zodat je het kunt geleiden, is zijn advies. Laat de kinderen ongecontroleerd bewegen en geluiden maken (dus geen gymnastiekoefeningen) tot er weer aandacht is voor controle. En af en toe grenzen laten overschrijden, als het uitkomt. Ook je eigen grens, van het altijd raad weten.
Eerlijkheid leidt tot oplossingen In Tura's openbare theatervoorstelling 'Spoken' overkwam hem het volgende: "In het begin van de voorstelling had ik alle kinderen uitgedaagd hun lievelingsdier na te bootsen, met beweging en geluid. Op het einde van mijn show hingen drie van deze dieren met hun klauwen en tanden aan mijn broekspijpen, bereid om nooit meer los te laten. Elke uitbraak die ik voorzichtig probeerde, forceerde enkel en alleen nog meer kracht in hen. Uiteindelijk bereikte ik het punt dat ik alles opgaf. Ik had alles geprobeerd, niets lukte. Nooit eerder, vermoedde ik, waren deze drie kinderen zo ongenaakbaar en daadkrachtig, en nooit eerder had ik me op het podium zo machteloos gevoeld."
Volkomen hulpeloosheid uitstralend zei hij het volgende: "Ik weet het echt niet meer, jongens. Toen lieten ze alle drie onverwacht, en zonder overleg, tegelijk los. Ineens waren ze verdwenen en kon ik doorgaan alsof er niets gebeurd was."
De jongens waren echte wilde dieren geweest, die even in een spel konden onderzoeken hoe ver ze konden gaan. De acteur stond niet in zijn hemd, uiteindelijk. Hij heeft heel veel geleerd van deze gebeurtenis, over hoe eerlijkheid tot oplossingen leidt.
Creativiteit is meer dan dingen maken, knutselen, iets scheppen. Het is ook: met fantasie de normale wetten en regels even los kunnen laten en een tijdelijke chaos toelaten, waaruit oplossingen kunnen ontstaan voor problemen van allerlei aard. Samen met de kinderen, die aangeven in welke richting gezocht moet worden. Zo'n opstelling vraagt om om je niet te verzetten tegen de beweeglijke kinderen, maar om warm meeleven en een koel hoofd voor de begeleiding. Tura vergelijkt het met de Japanse verdedigingssport Aikido: meegaand met de bewegingen.
Het hele interview met Louis Tavecchio is na te
lezen op
www.vveducatie.nl
bij de rubriek 'nieuws', onder de kop 'meer mannen voor de groep'.
mei 2002
Artikel door Marc Veerkamp in tijdschrift 'Kinderopvang'
"Ik speelde mijn voorstellingen voor peuters vanaf twee jaar", vertelt theatermaker Gerard Pillen. "Heel bewust. Vanaf het moment dat kinderen theater aankunnen, moet je ze het ook aanbieden." Pillen kent het allerjongste publiek goed. Hij maakt al meer dan vijftien jaar theater voor deze doelgroep. Steeds hield hij vast aan de grens van twee jaar. Toch is lang niet iedereen het eens met deze minimumleeftijd.
Is twee jaar te jong? Theatermaker Tura Gerards van The Magical Madhouse vindt van wel. "Ik houd vast aan drie jaar. Oudere peuters zijn beter in staat om alle aspecten van een theatervoorstelling op te nemen. Ze reageren. Dat is anders bij kinderen van twee of tweeënhalf. Die raken tijdens een voorstelling soms overladen met impressies. Ze kunnen alles wat ze zien en horen nauwelijks verteren. Ze zitten vaak letterlijk met open mond te kijken. Een mooi en indrukwekkend gezicht. Toch krijg ik het gevoel dat ze in een soort shock zijn."
Nu maakt Tura Gerards totaal andere voorstellingen dan Pillen. In zijn muzikale poppenvoorstelling "Slang is lang" gaat hij samen met de peuters op zoek naar een jarige slang. Zijn stijl roept interactie op, terwijl het werk van Pillen heel intiem is. Pillen: "Bij mij is reageren mogelijk, maar interactie is niet nodig. Jongere kinderen nemen inderdaad alleen nog maar beelden op. Als ze dat zeer intens doen, heeft dat waarde. Je geeft ze boeiende prikkels, het vormt de basis voor volgende theaterbezoeken."
De aard van de voorstelling
bepaalt de leeftijdsgrens. Oudere kinderen houden van meedoen, tweejarigen
meer van rust en visuele effecten. Een minimumleeftijdblijft lastig vast te
stellen. Peuters ontwikkelen zich snel. Een paar maanden maakt al een heel
verschil. Een mix van beide leeftijden heeft vaak een mooi effect: het
enthousiasme van de oudere kinderen steekt de allerjongsten aan.
5 mei 2002
Interview door Ton van Bemmel in zondagochtendbladen Noord-Holland
Het begint vaak 's morgens vroeg al: de 'oorlog' tussen ouders en kinderen. Zorgen dat de kleintjes op tijd bij dagverblijf of school zijn, kost menig ouder 'bloed, zweet en tranen." Het kind wil zijn schoenen niet aantrekken, zijn boterham niet opeten, tanden niet poetsen... Dat ervoer ook Amsterdammer Tura Gerards (44), levensfilosoof, artiest en vader. Hij werd er soms knettergek van. Totdat hij ontdekte dat als je over iets onbenulligs als een schoentje niet willen aantrekken, een liedje zingt, het vaak allemaal vanzelf gaat. Zo leerde Tura als zingende huisman op het juiste moment de juiste liedjes te verzinnen.
Tura heeft in de loop der jaren vele honderden liedjes gemaakt. Pas de laatste tijd heeft hij een aantal daarvan in eigen beheer op cd uitgebracht. In 2000 verscheen 'Huppeldepup' en onlangs zag 'Fluitje van een cent' het licht. Voor 'Huppeldepup' kreeg hij een mooi compliment. De internetsite www.ouders.nl riep het album uit tot 'beste cd voor kleine kinderen'. Tura, een naam die kracht betekent, is een soort eigentijdse rattenvanger van Hamelen die kinderen zingend dingen laat doen. Tura 'staat' niet alleen op cd, maar ook in theaters en zaaltjes. Hij brengt een muziekprogramma speciaal voor kinderen vanaf drie jaar onder de titel 'Slang is lang". Voor oudere kids, van zes tot en met acht, geeft hij onder de noemer 'Spoken' meezing-meespring-concerten. Daarbij heeft hij nog een 'gewone' baan. Hij werkt een aantal dagen per week als grafisch vormgever. Voor de oorspronkelijk uit Limburg afkomstige Tura, wiens echte naam Gerard Gerards luidt, lag aanvankelijk een héél andere toekomst in het verschiet. Hij is opgeleid als voedingswetenschapper. "Als kind wilde ik missionaris worden, later ontwikkelingswerker. Met het idee voedselhulp te geven in ontwikkelingslanden, heb ik aan de Landbouw Hogeschool in Wageningen humane voedingsleer gestudeerd." Gedurende zijn studie kwam hij er echter achter dat er op het gebied van de internationale voedselhulp veel mis is. Tura: "Het voert te ver hier op deze plaats dieper op in te gaan. Maar ik voelde me als Calimero, een roepende in de woestijn. Het bracht me zover dat ik die studie afbrak. Na enige tijd van bezinning besloot ik iets totaal anders te gaan doen. Ik wilde muzieknotatieschrift leren om vervolgens liedjes te schrijven. Sinds mijn vijftiende speel ik al gitaar. Ik heb ook nog in een folkduo gezongen. Het was dus niet eens zo'n gek idee, al dachten mijn ouders daar aanvankelijk anders over."
HUISMAN Later, in een relatie en gezinssituatie, werd Tura huisman. Het zou uiteindelijk de aanleiding vormen waarom hij kinderliedjes is gaan schrijven, platen is gaan maken en voor kinderen optreedt. Als jonge vader werd het hem al gauw duidelijk dat elke dag nieuwe onverwachte hindernissen met zich meebrengt. "Als volwassene heb je veel te doen. Zeker als werkende ouders. Kinderen hebben dat niet zo in de gaten en willen 's morgens vroeg al beginnen met spelen en al helemaal niet graag meewerken met hun ouders." Tura ontdekte dat als je liedjes gaat zingen, het meestal spelenderwijs en vanzelf gaat. Opvoeden wordt op die manier volgens hem een fluitje van een cent. Tura: "Het liedje 'Huppeldepup' was een van de eerste. Ik moest ergens heen met mijn kind. En nog snel ook. Maar zij wilde niet doorlopen. Ik heb haar toen bij de hand gepakt en we zijn gaan huppelen, terwijl ik huppeldepup, huppeldepup zong. Zo bespaar je jezelf een hoop energie. Je houdt dan tijd over om van de leuke dingen en elk wonder dat je met je kind beleeft, te genieten."
SPELENDERWIJS Tura maakt zijn liedjes nog altijd spelerderwijs. Elk liedje, vaak maar met een paar regels, is gebaseerd op actuele en praktische situaties die veel voorkomen binnen het moderne gezin en de kinderopvang. Tura somt wat onderwerpen op: "Slapengaan, doorlopen, hoesten, wiebelen, onmogelijk-te -beantwoorden-vragen, heimwee, vermoeide benen, stoppen, stilzitten, poep op de stoep, opruimen en ga zo maar door." Ook de muziek is belangrijk voor Tura. "Ik componeer met behulp van de computer en gebruik daarbij de meest uiteenlopende instrumenten. Soms laat ik meerdere melodieën door elkaar klinken wat dan tot een apart ritme leidt. Ik vind ook dat muziek, met de nadruk op melodie en harmonie, de luistervaardigheid van kinderen méér stimuleert dan ritme gestuurde muziek. De invloed van muziek op kinderen mag je niet onderschatten."
Zijn liedjes, die ook in instrumentale versie op de cd's staan, zijn meestal kort en laten zich makkelijk meezingen.
Tura: "Dat is ook de bedoeling.
Dat ouders ze samen met hun kinderen zingen. Ik zeg altijd maar, en dat
geldt voor jong en oud, dat muziek voeding voor het leven is."
9 maart 2002 Live interview door Luc Taekema
in het programma 'Uit
aan huis' van Radio Noord-Holland Tura Gerards, welkom... welkom Ja, dank je wel!
Je mag wel ietsje dichterbij komen... ...ik wou net mijn neus gaan snuiten (lachend)...
We gaan het hebben over de cd 'Fluitje van een cent', eerste hulp bij kinderen, zoals er zo mooi boven staat. De vorige cd hebben we destijds ook al besproken. Misschien nog even in het kort: Waarom wil jij deze cd's maken? Deze cd's zijn een heel speels middel om met je kinderen in penibele situaties in huis toch een feest te maken.
Ja, in huis, of op straat, hè? Of op straat... ja, als je voor de stoplichten staat, bijvoorbeeld...
Precies... we komen ook nummers tegen die ook op straat speelden... en... het is ook onderdeel van voorstellingen die je maakt...? Ja, Huppeldepup, daar staan de meeste liedjes op van 'Slang is lang'.
Ja, en 'Slang is lang', met die voorstelling sta jij morgen in het BOC in Amsterdam-Buitenveldert. Juist.
Nou, dan hebben we alle praktische gegevens een beetje gehad... Om half twee 's middags...
om half twee 's middags... dat is nog een belangrijk praktisch gegeven wat we hieraan toe kunnen voegen. We praten er zo verder over. Ik wou eerst even een nummer van die cd - het zijn korte nummers over het algemeen - laten horen: het nummer Ojee OK
'Ojee OK' wordt gedraaid.
Dit zijn dus nummers die je opschrijft op het moment dat je ze tegen komt, al opvoedend? Ja, vooral dit nummer wat je net draait, dat is nog wat ik zelf gemaakt heb toen mijn kinderen echt 3 - 4 jaar waren, dat is al tien jaar oud, soms weet je het gewoon niet...
... en in het waarom-tijdperk terechtkwamen... Ja...
bij alles waarom... Ja, bij alles waarom... de meest magische vragen... ik kan zo eigenlijk net niet eentje verzinnen... maar... wat je gewoon niet weet!
En dan denk je laat ik maar een nummer over schrijven...dat maakt het dan lekkerder of zo... Ja want als je zegt dat je het niet weet, daar nemen ze geen genoegen mee (lachend)
nee, maar dat is ook een enorme deuk in het vertrouwen (Tura schatert) dat in je wordt gesteld, dat kun je toch ook niet maken, nee... maar helpt het dan... om er een nummer over te schrijven? Nou, dit hielp vooral me zelf!
Maar zo ga je te werk? Ja...
Op een gegeven moment loop tegen iets aan of merk je iets en dan denk je van nou... het gaat makkelijk als we het wegzingen of... Ja, je loopt ergens tegen aan en dan zoek ik net zo lang totdat ik de leuke ingang heb - waardoor ze ook aandacht hebben, hè als je geen aandacht vangt met een liedje dan is het liedje gewoon niet goed, voor dat moment, hè - dus ik heb nou toevallig wat liedjes op een cd gezet, maar eigenlijk elke ouder, elke vader en moeder, elke verzorger kan zelf eigenlijk het beste zijn of haar liedjes maken in het moment zelf... dat is het idee...
Dus eigenlijk zou iedere ouder zelf dit soort cd's moeten opnemen. Ja, eigenlijk wel. En je zou verder kunnen gaan, bij echtscheiding en allerlei soorten problemen die je tegenkomt in de wereld, zou je het zingend moeten oplossen... maar goed, dit is het begin!
Nu worden je kinderen natuurlijk ook ouder. Wordt jouw manier van schrijven vanzelf anders? Eh... Ja, ik merk dat deze cd, dat de nieuwe 'Fluitje van een cent' ,de gemiddelde leeftijd, voor mijn gevoel, iets hoger ligt. Er zitten iets meer liedjes in voor iets oudere kinderen, maar ik probeer toch vooral nog naar de jonkies te kijken...
Ja waarom, waarom wil je dat vasthouden? Ja... dat is de speelse leeftijd. Mijn dochter en zoon zijn 15 en 13 en die hebben wel iets anders aan hun hoofd dan kinderliedjes. Ze doen wel mee, maar ze willen er verder niets... ze gebruiken het niet meer...
Oh God, dus waar je het oorspronkelijk voor hebt gescheven, dat zijn ze allang ontgroeid. Ja... en ik heb ook nog geen liedje verzonnen over zakgeld of over hoe laat moet je thuis komen als je vannacht uitgaat op het Leidseplein... zo ver ben ik nog niet...
Hmm... Ik wou even nog wat laten horen van de cd, een heel bijzonder nummer, met prachtige geluiden ook... het is bijna een soort hoorspel op de achtergrond. Ja...
Dat 'Mama Anne Jema'... Ja... 'Mama Anne Jema' dat zijn de drie moeders in onze talen in Nederland: Mama... Anne is Turks, en Jema is Berbers wat de meeste Marokkaanse mensen hier spreken. En de achtergrond is het Vondelpark in de zomer, de afgelopen zomer van 2001.
Ja. Nou! Daar gaan we eens even voor zitten.
'Mama Anne Jema' wordt gedraaid.
Wat een vertederend einde. Maar hoe heb je dit nu precies opgenomen? Die geluiden dat is duidelijk, maar de stemmen zelf? De stemmetjes heb ik of bij mezelf thuis of bij kinderen thuis opgenomen. Ik heb een aantal kinderen gevraagd enne... Wil je dat ik ze noem?
Nou... ja... als je dat wil... nee, maar ik zat me af te vragen . dat neem je apart op... die Vondelpark-geluiden heb je en dan componeer je dat muziekje erbij en dan wordt dat een soort puzzeltje? Die muziek was er al. ... en die kinderen... Ja, ik voelde, dit is gewoon een dans. Als ik zelf dat nummer thuis aan het beluisteren was, dan ging ik vanzelf dansen. Ik kon me zelfs voorstellen dat ik mijn baby in mijn hand had en dat ik zo op de muziek zou dansen. Zo kwam uiteindelijk dat moeder-gevoel in me weer boven: toen dacht ik ja, dit is een lied voor moeders en dat moet van moeders zijn en daar moet de klank van moeder in Nederland, dat moet erbij
Wanneer is iets een lied bij jou... wat is het moment dat je beseft: ik heb iets... dit is iets... (er valt een diepe stilte) diepe stilte (lachend)
Je was heel diep aan het nadenken, zag ik ja.,.. Ja...wanneer ik eh... ja... Plotseling ben ik ook verbaasd: van heej! Wauw! Waar kwam dat ineens vandaan? En dan is het een lied. Als je dat moment ineens bereikt, dan voel je: dit heeft, dit heeft een harmonie in zichzelf, tekst en muziek pakken elkaar, versterken elkaar.
Even over de voorstelling 'Slang is lang' die jij morgen speelt in Buitenveldert, in het BOC. Een voorstelling die je al langer speelt... Gebeuren daar nog dingen in? Dat je dingen in die voorstelling verandert? Ja...hij wordt... ja, hij wordt steeds beter natuurlijk! (lachend)
Maar echt dat je er nieuwe dingen aan toevoegt om... Ja ik heb laatst een stuk decor bijgevoegd. Dat ik in de Boomspijker stond en dat was 7 meter breed, dat podium, en dat was eigenlijk iets te breed voor wat ik te bieden aan visuele impressies, aan wat je kon zien, aan kleuren en vormen. Dus ik heb er een boom bij gemaakt en die doet heel veel goed. Ik voel me ook stukken sterker in mijn decor.
Goed, nou morgen dus de voorstelling 'Slang is lang', te zien in het BOC in Buitenveldert... 's middags hè... Ja, 's middags om half twee...
om half twee... en de cd 'Fluitje van een cent', de eerste hulp bij kinderen vanaf drie jaar, staat hierop, maar dat kunnen we wel wat ruimer nemen, die is gewoon te verkrijgen bij je voorstellingen Ja, onder andere
Goed. Ik wou afsluiten met het nummer 'Pingpongbal'. Heb je daar vooraf een toevoeging bij? Ja. 'Pingpongbal' is heel erg ontstaan op het eind, zeg maar. Ik had er een bepaalde tekst bij over: wat doe je als de een hetzelfde wil hebben als de ander, zo'n ruzie van: ik wil die rooie! - nee ik wil die rooie! - nee ik wil die rooie! - maar als je nou allebei... - nee ik wil die rooie! Zo'n ruzie! Daar had ik een liedje van willen maken, dat is deze muziek geweest. Maar het lukte me eigenlijk niet om een bepaalde negatieve klank uit die tekst te halen. En toen heb ik gezegd van nou: dit nummer laten we weg of tijdens het proces van opnemen (wat maanden geduurd heeft) schrijf ik nog een nieuwe tekst, als dat lukt, en anders laten we het nummer weg. En uiteindelijk kwam de pingpongbal tevoorschijn... Het is in een dag geschreven, op het allerlaatst en dat voelde meteen goed: dat was die (Tura maakt een klikkend geluid met zijn mond)!
Nou ja.. goed. Dat was de pingpongbal die viel. Okay Tura, dank je wel voor je toelichting dank jou wel
'Pingpongbal' wordt gedraaid.
6 maart 2002 Interview door Arnoud van Soest in het katern "Uit in Amsterdam" van het Amsterdams Stadsblad
Tura, wiens tongval verraadt dat hij oorspronkelijk uit het zuidelijke Venlo komt, werkte vroeger als graficus, maar sinds een jaar combineert hij dat met het geven van kindervoorstellingen. Per voorstelling is hij wel 10 tot 12 uur in touw, maar de respons vergoedt veel. "Kinderen zijn totaal eerlijk en spontaan. Je krijgt dus veel terug. Het mooiste is als de kindjes binnenkomen. Op die leeftijd - ik speel voor kinderen van 3 tot 8 jaar - kun je de spanning van hun gezicht aflezen. Ze vinden alles nog betoverend. En ik vraag altijd of ze lekker zitten. Als er dan één kind bij zit dat huilt, omdat het bang is, heb ik altijd een troostpopje bij de hand. Dat is zo'n pop die piept: 'Mag ik met jou naar de voorstelling kijken?' "
Het poppenspel heeft Tura zichzelf aangeleerd, maar de liedjesteksten voor zijn programma had hij al. In mei 2000 zette hij de kinderliedjes, die hij in zijn periode als huisman had gemaakt, op een cd getiteld 'Huppeldepup'. De ervaring die hij met het opvoeden van zijn twee kinderen had opgedaan, werden tot liedjes verwerkt. Het nummer over een stoplicht, dat in zijn theaterprogramma voorkomt, kwam op die manier tot stand. "Ik moest vroeger vaak de Overtoom oversteken. Stond ik daar op de vluchtheuvel met twee kinderen, die beweeglijk als wat waren, terwijl het verkeer langs me heen raasde. Om hun aandacht te vangen, verzon ik dat verhaal over de mannetjes groen en rood, die in dat stoplicht wonen."
Een ander voorbeeld is het nummer over een
kikker, die lekker boos is, en dansend van pret zijn boosheid uitleeft,
zodat hij die fnuikende gevoelens uiteindelijk kwijtraakt. "Dat liedje heb
ik gemaakt omdat mijn zoon vroeger soms heel erg boos kon zijn. Als ik zei:
en nou is het afgelopen, werd het alleen maar erger. Met zo'n liedje over
een boze kikker kon ik hem dan afleiden." Lachend: "Ja, die periode van
huisman was een leuke tijd. Of je wordt gek, of je gaat theater maken."
"Met liedjes kun je probleemsituaties met kinderen op speelse wijze oplossen"
Interview door Petra Onderwater-Van Buren in de Almare
Almere, woensdag In een huishouden met jonge kinderen worden ouders iedere dag weer geconfronteerd met onverwachte hindernissen die om een oplossing vragen. Tura G. Gerards leerde als huisman op het juiste moment liedjes te verzinnen om dergelijke crisissituaties op een speelse manier op te ossen. Jarenlater bracht hij deze liedjes uit op de cd's 'Huppeldepup' en 'Fluitje van een cent" (eerste hulp bij kinderen vanaf drie jaar). Daarnaast heeft Tura een drietal voorstellingen voor kinderen gemaakt. Tijdens het "Twee Turven Hoog"-festival is hij in Almere te zien met de voorstelling "Slang is lang".
"Als ouder heb je te maken met de volwassen wereld van tijdsdruk en dagelijks dwingende taken. Maar aan de andere kant is daar de levenslustige,spontane en onvoorspelbare wereld van je kind", weet Tura. "Hoe combineer je dat alees, zeker als je er nog een baan naast hebt? Soms word je als ouder of verzorger toch helemaal knettergek?! Welke ouder zit niet af en toe met de handen in het haar?" Vader Tura leerde problemen op te lossen met liedjes. "Ik weet nog goed dat ik schoenen bij mijn zoontje probeerde aan te doen. Hij wilde absoluut niet meewerken. Ik had hem in de houdgreep, maar hij schopte en spartelde zó, dat het echt géén doen was. In een opwelling begon ik te zingen: 'Voetje, voetje, voetje, sta 's stil, hier is een schoentje dat jou wil'. En dat werkte! Wat een eye-opener was dat! Het is toch voor alle partijen veel prettiger als je dat soort situatie op een speelse manier kunt oplossen. Dat is toch veel beter dan te gaan schreeuwen of slaan."
CD-serie Tien jaar na hun ontstaan bracht Tura zijn eerste liedjes uit. op de cd 'Huppeldepup, eerste hulp bij kinderen vanaf drie jaar', uitgebracht door The Magical Madhouse. De liedjes op deze cd zijn allemaal gebaseerd op praktische situaties die veel voorkomen binnen het moderne gezin. In oktober 2001 werd 'Huppeldepup" door de internetsite www.ouders.nl uitgeroepen tot de beste cd voor jonge kinderen. Inmiddels heeft Tura alweer zijn tweede cd uitgebracht in de serie 'eerste hulp bij kinderen vanaf drie jaar'. Op 'Fluitje van een cent' staan weer 22 liedjes die ouders hulp bieden in situaties die problemen kunnen geven, zoals slapengaan, doorlopen, hoesten, teruggeven, heimwee en opruimen. De teksten in het door Peter van Harmelen speels geïllustreerde cd-boekje heven op humorvolle wijze aan hoe elk lied gebruikt is of kan worden.
'Slang is Lang' Tura heeft naast zijn cd's ook een drietal theatervoorstellingen voor kinderen gemaakt. Zondag 10 februari is hij met zijn muziekvoorstelling 'Slang is lang' te zien in de bibliotheek aan de Schoolstraat in Almere-Haven. De voorstelling begint om 14.00 uur en maakt deel uit van het theaterfestival voor peuters en kleuters '2 Turven Hoog'. In 'Slang is lang' vertrekt Tura met de boot naar Liedjeseiland. Daar woont zijn vriend Slang en die is jarig. Maar op dat eiland is Slang niet te vinden. Nergens! Er is wel een kikker, maar die is boos. Wat is er gebeurd? Wat moet Kikker doen? Samen met Tura gaat hij zoeken: "Slamng, waar ben je?" De kinderen mogen meedoen door commentaar te leveren,mee te zingen, mee te denken en te voelen. Aan het einde van de voorstelling mogen zij allemaal meelopen in een (s)lange optocht.
Voor meer informatie over de
cd-serie of de theatervoorstellingen van Tura G. Gerards kan men terecht op
www.themagicalmadhouse.nl
Live interview door Martin Simek met Tura in "Simek adverteert" Dit interview van ruim 19 minuten werd in zijn geheel, zonder knippen, uitgezonden op 13 juni 2001 door de RVU. De opname vond plaats in het RVU-paviljoen te Hilversum op 12 mei 2001
(Beeld: twee kamerschermen met geplooid wit doek, met in het midden een opening.
Tura verschijnt
en stapt de ruimte binnen met een bruine koffer en een cd-speler.
Martin: Hallo... (Tura zet zijn spullen op de grond, terwijl hij naar de groep blijft kijken.) Jij bent een mooie man, ik zeg het meteen... Jij ziet héél goed uit, (Martin en Tura geven elkaar een hand en kijken elkaar in de ogen. Tura is 1.93 meter groot en Martin ongeveer evenzo) je bent.... je hebt een fantastische uitstraling! Gefeliciteerd. Prachtig! Tura: Ja, jij ook... (Tura en Martin zijn bijna even lang. Ze kijken elkaar recht in de ogen)
Ah nee, nee, nee, dat niet, maar jij hebt echt prachtige uitstraling... Geweldig! Die ogen..., dat grijs, de haren, hoe je gekleed bent.... heel mooi... heel mooi... en je bent niet ijdel!? Je bent geen ijdeltuit? Dat lijkt me... Oh vast wel... (Tura ongemakkelijk)
Ben jij toch wel? Ja...
Ik vind... soms alleen maar raden wat de mensen zijn en ik heb nog niks, eigenlijk van je.... weet ik nog niks van jou! Even kijken wat je bij je hebt: jij hebt dus deze ouwe koffer.... Nou jij bent toch wel een beetje bezig met... met uiterlijk, misschien iets teveel, maar... (Martin maakt zijn handen vlak en houdt voor Tura's gezicht omhoog om diens gezicht daartussen te zien zonder storende elementen van buitenaf.) mits jij... mits jij... Dat gaat allemaal door mijn hoofd... Ik zie het ja (Tura lacht/schatert)
... als ik mensen zie... mits jij bijvoorbeeld een of andere guru volgt... of zelfs misschien denkt dat je guru ben. Of ben je het? Dat niet, hè... Ja... en jij ook!
Nee!! Ben je gek! (Tura en Martin laten hun handen rusten op elkaars bovenarmen.) Nee.... Maar... ik ben wel bij een guru geweest. Dat zie je wel goed, ja...
Jij bent bij een guru geweest... Jij kan wel mooi kijken! En dat kan je daar leren ook? (Tura begint aan iets wat uitmondt in gegiechel) Leer je dat soort dingen daar? Wat heb je geleerd van je guru? Wat leer je daar?... Je leert ... ja... gewoon hier te zijn.
In het moment... Ja, hier bij jou en nu!
Ja, ja... (Martin kijkt naar Tura's gezicht. In de korte stilte stijgt de spanning) Goh...
Maar hier is een klein tikje... (Martin wijst met zijn linkerwijsvinger naar de plek net onder Tura's rechter oog, bij zijn jukbeen) Een tikje?
Ja een tikje van.... O, een trillinkje...
Dat zal guru niet leuk vinden! (Tura en Martin lachen en leggn hun armen om elkaars schouders in een omhelzing) Waarom kom je? Eh, ja spannend hè. Ja, ik weet het eigenlijk ook niet. Ik weet gewoon, ik moet hier bij jou binnenkomen...
Aha.. en dan gaat er iets... ...en dan gebeurt er iets!
Ja, ja, 't is... 't Is al gebeurd! (Martin en Tura schateren en slaan hun armen weer om elkaars schouders in een omhelzing)
Leuk, leuk, leuk... Maar wat kan je? Ik heb wel iets bij me..
Je hebt iets bij je.... even kijken wat dat is... (Martin neemt het staande koffer van de grond) ...ja of dat een product is van je hoofd of van je handen... als dat een product van je handen zou zijn, dan zou dat misschien iets zwaarder zijn, maar ja, dat kunnen ook... 't zijn geen tekeningen... ja, ik zou dat niet weten... Ja, wat kan dat zijn? Nou je hebt een kwartier de tijd! (Tura en Martin schateren weer)
Oh, ze zeiden tegen jou dat jij kwartier heb, ja... Okay, dan heb ik dus ook een kwartier. Wacht even, wat zou dat zijn...? Zou dat... Geloof je dat er mensen zijn (Martin legt het koffer plat neer op de grond en knielt erachter) die, zonder dat koffer te openen, in dat koffer kunnen kijken? Ja, ik denk dat jij dat wel kunt, ja! (Tura zit gehurkt, recht tegenover Martin, op ongeveer twee meter afstand)
Nee, ik kan het niet, maar denk je dat er mensen bestaan die dat kunnen? Ja. Probeer 't 's, volgens mij kun je dat wel... (grinnekend)
(Martin draait de koffer en voelt met zijn handen op het deksel en neemt de tijd) Vanaf het begin af aan denk ik dat daar iets van kleding in zit, maar dat kan ik... Ja, daar zit iets van stof in ook, ja...
Maar er zitten ook een paar hardere dingen in, paar puntige dingen in. Ja ook.
Dus er zitten eigenlijk 2 dingen in. Eén is - zeg maar - tamelijk morb.... (Martin, zoekend met zijn handen, lacht om zijn gedachten) ...niet morbide - morbido in het Italiaans is "zacht" en dat woord zocht ik! Oh, absoluut zacht!
Dus iets is zacht en dan heb je een paar hoekige dingen! Ik ben benieuwd! Maak alsjeblieft open! (Martin schuift het koffer naar Tura toe)
Nou, het wordt spannend. Effe kijken... (Tura draait het koffer en maakt het open.) Mijn ouwe T-shirt... (Tura en Martin grinniken)
Waarom die? Eh...
Oh je wilde gewoon schone aan als je binnenkwam, wat goed, want die is nog gestreken....
Tura trekt Slang aan zijn rechterhand) Slang (met zijn hese stem): "Hallo"
Tura (terwijl hij Kikker aan zijn linkerhand trekt): Dit is Slang...
Martin: Ah.. aah... en dit is zijn vriend Kikker...
Jah..jah..jah... Kikker: "Grabbit" Slang: "Ho Slang (dit moet natuurlijk Kikker zijn, een vergissing) wou jij nog wat gaan zingen?" Kikker (met een Amerikaans accent): "Well, well, well. Misschien als Martin het goed vindt, ik ga voor jou een liedje zingen, Slang, voor jou!"
Martin vindt het goed. Tura: Ja?
Ja tuurlijk Slang: " Wil jij dan even de cassetterecoder aanzetten met het eerste nummer... het eerste nummer... ja, nee die zit er al in, daar...
Oh die zit er al in... (Terwijl Martin naar de cd-speler loopt en bukt, loopt Tura van zijn koffer weg en onthult zo de meterslange staart van Slang)
Slang: "Oooooooh, wat een lange staart!"
(Dan ontstaat er even chaos. Martin heeft geen idee welk knopje hij moet hebben. Tura wil hem helpen, maar zijn beide handen zijn omhuld met twee grote gevulde fluwelen koppen... )
Eh... alsjeblieft ... wat... hier? nee, nee dit is echt beter dat... Dit knopje... ik kan het niet meer... (Tura lacht, want hij kan onmogelijk op een knopje drukken met de popkoppen aan zijn handen)
Ja, wie moet dit doen? Dit? Welke knopje? Dit... Oh sorry, dit knopje is het... die ja!
(De muziek van "Pluisje" van de cd 'Fluitje van een cent' begint)
Ja. Mag wel iets harder... Op de camera!
Kikker: ":Grabbit, ik ga een liedje voor je zingen, Slang." Slang: "Ohhh..." Kikker: "Moet je nog even wachten..." Slang: Ohhh..." (het intro van "Pluisje duurt even. Maar voor een camera duurt het extra lang!)
Kikker zingt (met een licht Amerikaans accent): "Weet je...wie... de lie-hiefste is? Ja dat is Slang! Sla-hang! Sla-hang! Slll-slll-slla-hanggg! Ik ben! Jouw Vriend!" Kikker parlando: "Ik ben jouw vriend, Slang. Ik ben jouw vriend." Slang: "Dat vind ik héél érg lief!
Kikker: " Grabbit."
(Waar niemand aan gedacht had, gebeurt: de cd loopt over in het tweede nummer.)
Tura: En dan gaan het gewoon door! (Martin lacht hard) Dat is wat er gebeurt!
Tura zingend: We zitten in ons bootje, midden op de oceaan we zitten in ons blootje, lekker zonder kleren aan.
Kom dan, kom dan, kom dan! (3x) Kom dan, kom dan, kom mee!
Tura parlando: Als je kinderen ruzie hebben, ga je op een kleed of op het bed met zijn allen!
Tura zingend: We zitten in ons bootje, midden op de oceaan we baden lekker pootje, kom nu, want we gaan! (Tura komt tot de ontdekking dat hij couplet 2 en 3 verwisseld heeft! Maar zingt gewoon door!)
Kom dan, kom dan, kom dan! (2x)
We zitten in ons bootje, midden op de oceaan we eten lekker broodjes, met appel en banaan. Kom dan... We gaan nu vertrekken...
(Martin, die al die tijd op een afstand, naast en achter de cameramannen heeft staan kijken, loopt langzaam naar Tura toe. Tura ziet hem aankomen!) ...en als je mee wil... stap dan nu in!
Voor wie doe je dit?
(Tura kijkt hem aan, neemnt hem bij de hand en leidt hem, zonder te antwoorden, mee naar de cd-speler)
Voor wie doe je dit? Voor kinderen? Tura (zingend op het eind van het lied): Kom dan kom dan kom dan? (3x) Kom dan kom dan kom mee!
Tevreden zet Tura de cd-speler uit. ...want hij loopt zomaar door!
Voor wie doe je dit? Dit doe ik voor kinderen. Ja. Dit is kindertheater.
Aha... Dit is uit de show "Slang is lang", het eerste liedje....
Wat een talent hebben wij in Nederland. Prachtig! Geweldige uitstraling! Prachtig! Ik was heel even weer kind. Hmmm!
Was heel mooi. Dank je wel dat je geweest bent. Wil je je naam zeggen? Ik.. . ik.. Mijn naam is Tura (Tura kijkt snel recht in de camera) maar ik wil je nog wat laten zien. Zit mijn tijd erop?
(Martin lacht wat verlegen) Nou ja, laat me gauw iets zien nog, heel gauw.
(Martin volgt Tura naar diens koffer) Ik wilde je in ieder geval dit kadootje geven.
Ja maar goed, dat weet ik niet, dat is een beetje te primair want dan weten de mensen thuis niet wat daar in zit. Dan moet je het open maken.
Ja, maar dat duurt te lang. Wat zit erin? Maak het even open, dan maak ik het voor jou open! (Tura scheurt het kadopapier open en grinnikt)
Maar wat ben jij een gekke vent: deze... dat zit hier (wijzend naar het openstaande koffer) toch ook!? Dat... die is beschadigd... ik bedoel... en met krassen.... En die is schoon, die is voor jou. Voor het kind wat in jou is.
Dank je wel. Dank je wel... Heel veel geluk ermee
Dank je wel. Heel goed... Dank je wel.
Nog iets over die guru's.... Ja
...tot slot... Ja
Het is nou een beetje mode allemaal geworden, guru's, maar je wil... is de angst voor wat vanuit het Oosten komt, is dat terecht? Of is dat onzin? Bij wie is die angst?
Nou, die leeft toch bij veel mensen! Veel mensen denken dat is allemaal zo zweverig.... Zijn dat vooroordelen? Dat is geen angst die uit het Oosten komt. Het is gewoon angst die de mensen in zichzelf dragen voor iets wat ze nog niet kennen. Dat heeft niks met het Oosten te maken. Dat had ook van Antarctica kunnen komen!
Jah, jah, waar was je bij, bij welke guru? Bij Bhagwan...
Bij Bhagwan! ...bij Osho...
Is dat... daar is ook zoveel negatiefs over hem in de publiciteit gekomen... Zou je hem... zou je iets van die vooroordelen jegens hem - want dat zal je wel vinden dat dat vooroordelen zijn - willen wegnemen? Nee...
Nee...? ... dat is niet nodig.
Waarom is dat niet nodig? Omdat ik in mezelf voel dat ik gewoon van die man hou. En dat hij mij iets gegeven heeft waar ik mijn hele leven lang gewoon.... waarmee ik op mijn voeten mag staan... dat ik gewoon mag zijn wat ik ben. En dat is voldoende. Dat is voor mij.
Je hoeft hem niet te verdedigen? Nee, ik hoef hem ook niet te verkopen. Als jij iets anders wil, dat is jouw vrijheid! Ik hoef niets te verkopen en iedereen mag hem een wat-het-ook-is vinden, dat is niet mijn ding.
Ben je getrouwd? Ik heb een prachtige vriendin met 2 kinderen en ik heb zelf ook 2 kinderen.
Dus jullie hebben samen vier! Samen 4!
Maar dat vonden jullie niet genoeg! Dus jullie gaan nu voor veel meer kinderen spelen! Ja, ik vind.... de kinderen die hebben het zwaar. Kinderen worden vaak, in het algemeen - als ik nu even in het algemeen mag praten - met weinig respect benaderd.
Hoezo? Een kind heeft een ander ritme dan wij. Wij moeten nog dit en we moeten nog dat, en het eten wacht nog en we moeten naar het consultatiebureau of wat dan ook. Terwijl... een kind is gewoon in zijn eigen wereld, vanaf het eerste moment dat ie op aarde komt, in vrede. En die vrede wordt dus voortdurend geprikt, en gekieteld en gehakt.
Hmmm.... jah... Er zijn zoveel kinderen die ik ontmoet die dan zogenaamd wild zijn of ADHD of niet te benaderen en dan neem ik gewoon de tijd en op een gegeven moment... als ze voelen - want ze voelen heel goed - dat je ze accepteert zoals ze zijn, dan komen ze vanzelf wel... als ze willen...
Jij voelt je hier toch niet 100%. Dat vind ik vreemd! Jij voelt je niet helemaal 100% op dit moment. Jij hebt dat allemaal heel goed gedaan maar er is toch een zekere spanning bij je... hier... Dat zie ik. Waar komt die vandaan? Waarom is dat? Oprecht! Waarom is dat? Want jij bent gewend aan optreden... dit is... ja, het is een beetje eng met die twee camera's dicht bij jou. Dat jaagt mensen op maar dat zou jou niet moeten over... opjagen. Toch was in jou een soort spanning die... die jou niet helemaal lief was. Waarom is dat? Waarom kwam je? Wat is voor je belangrijk? Het is kennelijk belangrijk voor je dat je hier staat! Waarom is dat ? Waarom is dat belangrijk? Ja, ik wou het gewoon laten zien waar ik voor sta! Jah...
Is dat gelukt... Ja...
Je wilde het aan volwassenen laten zien? Ja ook, en aan jou: ik heb naar je ogen gekeken op de tv, en dat is mooi...
Okay... ...zien hoe je kijkt...
Okay. Ik heb het begrepen... dank je wel. (Kijkend naar de cd)
Tot ziens. Dank je wel. Het ga je goed!
Dank je. Jou ook. Dit neem ik graag aan: 'Hoepeldepoep'. (Martin en Tura lachen om deze uitspraak. En terwijl Tura zijn spullen verzamelt en in de koffer plaatst, zingt hij in hapklare brokjes: Huppeldepup, huppeldepup... wij zijn van de huppelclub...
Dank je wel... (Martin toont de cd close-up voor de camera) Huppeldepup, huppeldepup... wij zijn van de club. We huppelen van hot naar her, we huppelen zo veel zo ver... (Alles verdwijnt in de koffer)
Is dat... ik heb soms gevoel, omdat jij bent vaak op toneel, als je zo lang bent als zoals wij... het lichaam staat soms in de weg. Of niet? Staat jou die nooit... staat het lichaam jou nooit in de weg? Ik weet soms niet waar ik met me heen moet... Neee.. (Tura sluit het deksel van de koffer en gaat rechtop staan met de koffer in de hand)
Ik ben blij dat tv vaak in close-up wordt gemaakt, want... Dat heb jij niet? Nee.
Dan ben jij verder dan ik. Nee.... Dan moet je effe schudden wat je laatst ook een keer deed....(Tura schudt zijn lijf en schouders en laat de spanning sierlijk via zijn armen uit zijn handen glippen) en dan pfff (Blazend) Nee, het is mooi, zo'n groot lichaam, en met kinderen vooral hè, is dat natuurlijk heel indrukwekkend hè. (Tura leunt, met zijn koffer in de hand, wat achterover, vol bewondering omhoogkijkend alsof daar een reus staat) "Jééé! Wat ben je groot!" Dat is mooi!
(Tura geeft Martin een hand ten afscheid)
Zeg nog een keer je naam... Tura.
Maar Tura, is dat de naam die jou de Bhagwan gaf? Ja. Tura.
Jouw oorspronkelijke naam wil je niet eens zeggen? O jawel hoor, Gerard... Gérard...
Heb je daar... heb je met wat er was voordat je Bhagwan ontmoette, heb je daar mee gebroken? Of...? Met mijn naam of ...
Met je ve.... ...met mijn verleden?
Ja. Ja, je breekt op een bepaalde manier met je verleden, maar niet om het weg te gooien, maar om op de basis van je verleden iets nieuws op te bouwen.
Hmmm... Je gebruikt het als fundament om...
Hoe ging je naar hem toe?.... Toen je naar hem toekwam, hoe was je? O, toen was ik ten einde raad. Ja... Ik was fulltime huisman... - ik zet mijn koffertje weer neer - ik was fulltime huisman met twee kleine kinderen van 3 en 4 jaar (dit klopt eveneens niet: dit had een half jaar en twee jaar moeten zijn (red)) en op een gegeven moment voelde ik me gewoon... (zuchtend) ik kon het niet meer! Ik had af en toe woede... woedeaanvallen die ik uitte op de kinderen... dat ik ze gewoon sloeg... en dat ze ineens over de vloer rolden... o my god, wat ben ik aan het doen hier?
Je was bang voor jezelf!? Ook, ja van jeetje, waar gaat dat heen, weet je?
Jah... Ik voelde ik moet iets gaan doen. Ik voelde me zó schuldig en zó... zó'n pijn in mezelf... los van hun trauma, het mijne... ik dacht daar moet ik iets aan gaan doen...
Je vrouw was er toen niet meer bij? Jawel, die werkte heel veel - dat was niet de vrouw met wie ik nu ben - die werkte heel veel, die was er niet bij, nee.
Gaf je tenminste toe dat je ze sloeg? Ja. Absoluut! Ja, want het was... het was geen pretje.
En dan? Wat gaat gebeuren? Hoe heb je dat opgelost, want je moet dat stap maken. Ja... Nou ik las al jaren zijn boeken en elke keer als ik daar een ding uit las, dan was het iets van (Tura haalt diep adem):10 regels, 12 regels... (uitblazend)
Kwam je tot rust... Nou, het raakte me gewoon: ik voelde ineens: hier is eindelijk iemand die... die...
Die jou aanspreekt..... ...die mij lijkt te begrijpen...
ahmmm... ....zoals ik mezelf niet eens begrijp.
Ja. Ik voelde zoveel..
Rust... ...kracht... dat heb ik 8 jaar gedaan, dat lezen, en op het moment dat ik dus - zeg maar die kinderen - in die toestand zit met die kinderen - toen ook die liedjes zijn ontstaan, in die tijd - als zoiets gebeurt, dan was het iets van nou, dit is mijn laatste kans... als ik ergens nog - want ik was ten einde... ik wist echt niet meer waar ik moest zoeken, weet je... als ik het ergens moet vinden...
Maar was je... ...dan moet het daar zijn!
Nog even terug voordat we naar Bhagwan gaan. Maar was je ziek? Waarom was je zo? Had jij een idee waar dat vandaan kwam? Waarom... Waarom die spanning, die woede? Waar dat vandaan kwam, had je een idee over? Jah...!
Of heb je de uitleg daar later gekregen? Wat was je idee op dat moment? Want je was ten einde raad, maar je had wel een mening over jezelf? Dacht je dat je ziek was of...? Wat dacht je? Ik dacht dat ik gewoon... ja...
Of dat je... ...ik was gewoon kwaad en ik ben vroeger natuurlijk ook wel eens een keer... een tik ...Ik was een vrij wild jongetje, een lastig jongetje... ik heb wel wat tikken gehad zelf ook, op die manier zit je te denken. Maar toen ik in Poona was en in therapiegroepen zat, toen zag ik ineens van: ik was gewoon kwaad op mijn vrouw. Ik voelde me in de steek gelaten. Ze was altijd maar aan het werken en steeds meer aan het werken. En ik wilde wel voor de kinderen zorgen, dat was écht wat ik wou, maar ik voelde me toch alleen... daarin.
Aha... Dit is bijzonder wat je vertelt, want misschien begrijp jij als geen ander vele huisvrouwen die zichzelf zitten op te vreten... Ja, o beslist...
...terwijl hun mannen zich op de borst slaan en overtuigd zijn dat ze dat heel goed doen! Ja, maar ze doen het ook goed, hoor, maar ja, er zijn zoveel werelden, (Tura klapt in zijn handen) maar de wereld van een huisvrouw is een hele bijzondere maar een hele zware... ja
Dank je wel (Tura en Martin geven elkaar een hand. Tura begint te lachen) Hoe vaak gaan wij elkaar nog een hand geven!? (Martin en Tura schateren) Het ga je goed!
Tot ziens Dank je wel (Tura neemt zijn koffer op en loop naar de cd-speler) Ik neem hem ook weer mee, want daar zit mijn cd in.
Ja! Dag
onder redactie van Johanneke Helmers
Tura Gerards is dtp'er en componist/theatermaker en woont in de Jacob van Lennepstraat.
Welk woord moet uit de Nederlandse taal? Neuken. Meteen vervangen door "zwoeven" en "zwuiven".
Waar zou u het liefst in deze buurt willen wonen? Waar ik nu zit, ben ik al 7 jaar tevreden.
Welke Amsterdammer mag van u een lintje krijgen? Cielja Kieft, Gordon-trainer en regisseur Nieuw Empathisch theater.
Wat is uw favoriete restaurant in Amsterdam? Piom Bino op de hoek: sfeervol, heerlijke pizza's, een vriendelijk Turks familiebedrijf.
Waar gaat u het eerst kijken als u nieuiwe schoenen nodig heeft? Bij de winkels met de grote maten (47 plus)
Welke voorstelling bezocht u het laatst in Amsterdam? "Zirra en Zilverbaard", kindervoorstelling in het OCCII-theater
Wie zorgt er voor de kat en de plantjes als u met vakantie bent? Mijn heldervoelende buurvrouw Elma.
Waar en wanneer krijgt u het 'Amsterdam-gevoel'? Op de brug van de J.P. Heijestraat, boven het Jacob van Lennepkanaal, gezicht naar het westen, 3 uur 's middags. Weer of geen weer!
Wat irriteert u in Amsterdam? Het verdwijnen van kerkgebouwen. De moderne, lineaalrechte architectuur met grote lappen muur.
Wat zou u veranderen in deze buurt?
Ik wens voor alle buurtkinderen van 6 t/m 9
jaar een grote overdekte speeltuin.
in het programma 'Uit aan huis' van Radio Noord-Holland.
... en straks praten we met Tura Gerards, over zijn cd "Huppeldepup", eerste hulp bij kinderen, wat al een hele mooie subtitel is (Luc lacht) lijkt me... en voorstellingen... kindervoorstellingen, ja... echt peutervoorstellingen, hè die je maakt... Ja...
Nou... daar komen we zo over te spreken. Eerst gaan we luisteren naar The Searchers: When you walk in the room.
(The Searchers worden gedraaid)
The Searchers waren dat. Tura Gerards, nogmaals welkom! Dank je wel.
Er is een cd uitgekomen, een tijdje terug al, met een hele hoop liedjes erop - veel korte ook - 'Huppeldepup'. Nummers die je in de loop der jaren bij elkaar hebt verzonnen... eh.. ja, omdat dat soms ook heel erg handig was, heb ik begrepen...? Nou, zij zijn eigenlijk bijna allemaal 10 jaar oud, op een enkele na, en die zijn allemaal gemaakt dat mijn kinderen, die nu 14 en 12½ zijn, ongeveer 3 en 4 jaar waren.
Ja... ja... En ik was fulltime huisman en ik moest af en toe - in plaats van kinderen achter het behang te plakken als ik het écht niet meer zag zitten - moest ik tóch iets verzinnen ... en dat zijn uiteindelijk liedjes geworden!
En hoe kwam je dan erachter dat dat met liedjes heel goed ging? Eh... nou... Dat ontstaat uit nood. Ik had mijn zoon tussen mijn benen geklemd om zijn schoentjes aan te doen en nog wurmpde hij zich eruit. En ik rende hem achterna door de kamer en ik kon hem niet te pakken krijgen en het ging gewoon helemaal fout. En het was trauma voor hem en trauma voor mij... En de keer daarop dacht ik van wat moet ik nou, en toen begon ik gewoon... - ik weet niet waar het vandaan kwam - ik begon te zingen! En hij kwam aanlopen! En hij stapte er zó in. En toen dacht ik: O! Zo moet het!
Ja! De magie van de muziek bleek te werken? Ja...
En dan ga je maar meer liedjes bedenken? Toen heb ik in drie maanden bijna al deze liedjes geschreven, ja.
Ja..ja... En die zijn jarenlang meegegaan... Die zijn jarenlang meegegaan binnen het huiscircuit, zeg maar. Ik heb ze ook een tijdlang met Dopi Vries, die ook heeft meegedaan aan de muziek, hebben we ze in de computer gezet. Maar op een gegeven moment zijn we de tape kwijtgeraakt en toen was alles weg.
Ja, ja... En twee jaar geleden ben ik begonnen om het weer zelf allemaal opnieuw te gaan maken.
Zullen we eerst even - want ik zei het al: sommige zijn heel kort - zullen we even de titeltrack (Luc gniffelt en Turea schatert), -dat klinkt tenminste heel goed bij zo'n cd - de titeltrack gaan draaien, dan praten we daarna verder!
'Huppeldepup' wordt gedraaid.
Goed. Huppeldepup was dit. Waar hielp dit bij? Dit helpt om gewoon rechtdoor te lopen (Luc onderdrukt een lach). Ik moest toen naar de bus, ik moest naar het consultatiebureau, met mijn kinderen.... met mijn jongste - die was toen ongeveer twee en een half denk ik ... twee en een half ja - en die ander moest mee. Je hebt twee kinderen en ze gaan allemaal verschillende richtingen uit: ik kreeg ze niet op tijd bij die bus! Zo'n liedje heb ik toen gezongen van Huppeldepup, en dan gingen we huppelen en we waren er zó, bij de bus!
Ja, ja! Zeer efficiënt, zo'n lied! Jahaha... (Tura lacht)
Ik heb... normaal kies ik mijn gasten helemaal zelf uit, dat bepaal ik ook... in dit geval had ik er een deskundige bij geroepen, namelijk mijn zoon, die is nog geen twee, en ik dacht hem laat ik deze cd eens horen. Na het eerste nummer kreeg je al applaus. Nou, dat heb je vast binnen: het eerste open doekje was al na veertig seconden daar voor Tura. Dus ik dacht van nou, het zal wel werken, terwijl hij nog niet eens de echte doelgroep heeft bereikt, geloof ik... Ja...
Of maakt het niet uit, de leeftijd? Want er staat: 'vanaf drie jaar'. Vanwaar zo'n grens? Tja, vanwaar zo'n grens... Kijk, kinderen op elke leeftijd reageren anders op die dingen. Er zijn ook... ik heb ook baby's van een half jaar zien reageren op de muziek. Die horen vooral de klanken en dat er een kindje zingt, daar reageren ze op... Maar als je drie bent, dan heb je al een vrij goede vorm van communiceren in je, de meeste kinderen... en deze liedjes zijn ook bedoeld om te communiceren met... Om de communicatie tussen kind en ouder, om gewoon de beslommeringen, de...de... zeg maar, de snelheden van twee werelden, die van de ouder en die van het kind... om die een béétje in elkaar te passen op een leuke manier.
Ja... Want soms wringt het gewoon, dat is ook niet anders.
Ja...ja... Om het dan toch nog leuk te doen...
Dus als er bij staat 'vanaf drie jaar', dan...ja... dat is een... Ja... de mensen willen altijd weten voor wanneer is het... ja en ik heb drie jaar gekozen... omdat het... ja.. dan denk ik dat alle kinderen het gewoon volledig kunnen innemen wat er opstaat.
Ja...ja... Waren die liedjes er eerst en ben je toen ook nog voorstellingen gaan maken of liep dat een beetje synchroon? Nee, die liedjes waren er eerst. Ik ben voorstellingen gaan maken sinds een half jaar. Ik ben parttime gaan werken om daar meer tijd voor te krijgen... enne... dat is zo gegroeid!
Waarom ben je eigenlijk gestopt met huisman zijn? (Tura houdt zijn adem in en lacht ongemakkelijk) Tja... ineens schiet me dat te binnen... (Luc aarzelt) (Tura ietwat verlegen) Tja... daar zit... daar zit een scheiding bij... hè...
Hmm... hmmm... maar toen op een gegeven moment dacht je... het is toch wel weer leuk om me daar wat meer mee bezig te houden, dus dan voorstellingen maken... Ja, ik ben nog altijd parttime huisman. Mijn kinderen zie ik elke week de halve week... de andere halve week zijn ze bij hun moeder. Dus ik heb altijd nog feeling met ze... en wat was je vraag ook al weer?
Over het maken van de voorstellingen. Waarom ben je daarmee begonnen? Ik wilde die cd gewoon meer promoten. Ik wil gewoon dat die cd wat meer spreiding krijgt en dat ik gewoon de visie die ik heb over opvoeden van kinderen, dat ik daar ook meer mee naar buiten kan.
Op jouw nieuwsbrief... zag ik staan, The Magical Madhouse... daar valt alles onder wat jij doet... Ja...
The Magical Madhouse spant zich in voor de vrijheid van ieder individueel kind - tussen haakjes: mens! met een uitroepteken - Voor een eerlijk en heel leven waarin dwaasheid en magie elkaars spiegelbeelden zijn. Dat is het waar het om draait bij jou. Ja. Nou, kinderen hebben heel veel energie. En ze hebben soms dingen waar je snel overheen kunt lopen als volwassene. Maar als je goed blijft luisteren en je neemt even de tijd... en het geduld, dan zie je dat kinderen hele nieuwe dingen zeggen. Een hele frisse kijk hebben op dingen. Dat is, wat mij betreft, wijsheid. Ik wil dus gewoon eigenlijk dat we weer meer... nog meer gaan luisteren naar kinderen dan we al doen.
Maar wil je die wijsheid dan vangen? Vastleggen? Of juist wat meer creativiteit stimuleren? Nee, je hoeft die wijsheid niet te vangen want er is genoeg. Dat is gewoon... Elk kind is een bom vol wijsheid. Het gaat er niet om dat ik die wijsheid vang; het is voor iedere volwassene om gewoon te genieten van wat er geboden wordt. En wat ik doe met mijn liedjes is gewoon wat speelse... dingen leveren voor de momenten waar ik zélf heb ervaren als huisman: daar zitten wrijvingspunten. Daar... daar kun je af en toe helemaal door het lint gaan als ouder. Want het is niet makkelijk! Je hebt een heel andere ritme, en heel veel eh... eh... verplichtingen die een kind gewoon niet kent. Dus dat zijn twee werelden die botsen en daar moet je gewoon mee leren omgaan als ouder.
Zullen we nog een iets langer liedje gaan luisteren? (Tura lacht)... Langer dan 40 seconden waar we mee begonnen... 'Ons bootje'. Hoe is dat tot stand gekomen? 'Ons Bootje' is gewoon een gezellig liedje van... Ja, als je ruzie hebt om dit of dat: een kleed of een tafel of een bed kan je zo in een boot veranderen. En als je samen in een boot zit en de rest is oceaan en je bent hulpeloos, dan moet je wel sámenwerken!
'Ons Bootje' wordt gedraaid.
Ja. 'Ons bootje' van de cd 'Huppeldepup', eerste hulp bij kinderen, gemaakt door Tura Gerards,hier te gast. Je speelt drie voorstellingen, die speel je ook alle drie nog? Ik speel voornamelijk 'Slang is lang' en 'Spoken' in het theater en 'Kelduikel' is -zeg maar - een versie van 'Spoken' speciaal voor het basisonderwijs, klas 1 en 2.
Ja, want jij speelt veel op scholen? Nou, ik speel eigenlijk nog het meeste in het theater... op het ogenblik...
Wat is het leukste om te spelen, of maakt dat eigenlijk niet uit? Ja ze zijn heel verschillend: 'Slang is lang' is een theater met Slang en Kikker...
Ja, want je bent hier niet alleen gekomen, ook de poppen zijn mee... Hallo Luc hallo (slang spreekt met zijn hese stem)
Dit is een vrij fluweelrode pop met twee enorme ogen op de bek... Ja, dat is dus een hele visuele show, de kijkers... (gniffelend) de luisteraars kunnen het niet zien maar het is gewoon een verhaal met een mooi decor, met een boom, met bloemen, met poppen, we hebben ook nog een eend, en een vlieg en een stoplicht... En die andere show, dat is eigenlijk een wilde show, daar nodig ik de kinderen uit om vooral niet te blijven zitten maar gewoon mee te doen. En te springen en te dansen en we hebben slingerlinten, daar doen we allerlei liedjes. Dat is expressie... kinderen moeten ruimte hebben om 'psjjjjt': gooi het er maar uit!
Overigens net bij 'Ons bootje' waren jouw kinderen te horen, een tijd geleden dat het is opgenomen? Mei vorig jaar.
Hoe vinden ze het nu om terug te horen? Ze vinden het een beetje genant, denk ik, misschien is dat een goed woord... ze willen er niet mee geconfronteerd worden in het openbaar... maar
Maar ze zijn er misschien stiekem toch trots op?! Werkt dat zo? Hmmm, nou... dat zal ik ze nog een keer vragen (Tura en Luc vinden dit grappig)
Misschien moet je daar dan weer een paar jaar mee wachten... (Luc gniffelt) Maar er komt nog een nieuwe cd? Ik ben bezig de tweede te gaan opnemen in mei, ja.
En dat zijn ook liedjes voor dezelfde groep? Ja, dezelfde leeftijd, ja...
Omdat dat de prettigste leeftijd is om voor te werken of....? Kinderen tot - zeg maar - zes, zeven jaar zijn... die hebben nog een oog dat betovering ziet, dat de magie ziet van de dingen... (en na een korte stilte, met ingehouden adem) ...en dat heb ik zelf ook!
Luc en Tura lachen.
Goed. Tura. Bedankt voor je komst. We gaan ter afsluiting nog wat draaien: het nummer 'Rood en groen'. Nou, wat valt daar nog over te zeggen? Nou, je staat op een vluchtheuvel. Achter je en voor je heb je stoplichten en die staan allemaal op rood. En de auto's zoeven langs en je kind kun je daar bij je houden - zonder dat het vervelend wordt - door een liedje te zingen over die mannetjes daar, in die paal aan de overkant: Rood en Groen.
Ja... En dan blijven ze staan? Dat hoop ik! (Luc en Tura schateren)
Dank je wel! Dank je wel, Luc.
'Rood en groen' wordt gedraaid.
17 maart 2001
Interview door Robert
Loeber in het Amsterdams
Stadsblad
"Kinderen hebben het vermogen zich te laten
betoveren. Ze geven leven aan dode stof.
Tura Gerards houdt van kinderen omdat hij van binnen eigenlijk nog het kind is dat hij ooit was. Als jongetje speelde hij graag met poppen, zette een pop in een kinderwagen en duwde haar over straat. Nu maakt hij zelf poppen voor zijn eerste kindervoorstellingen.
Over een maand gaat Slang is lang in premiere, een voorstelling voor kinderen vanaf drie jaar die draait om een meterslange slang die verdwenen is, en die hij samen met de kinderen gaat zoeken. Dat levert de nodige problemen op, zoals een voetgangerslicht dat op rood staat. Daarbij zingt Tura het liedje: Rood en Groen, dat zijn de beste mannekes. Manneke Rood staat stokstijf stil. Manneke Groen zegt oversteken, maar let goed op. Hij is nog volop bezig met het stoplicht, dat hij met een schakelaar in de kop van een bromvlieg kan bedienen. De vlieg heeft Tura samengesteld uit een oude ritssluiting bij wijze van tong, oortje van een speelgoedkonijn als ogen, veren plumeaus voor de staart, een halve colafles en een handschoen met daarin de schakelaars voor het stoplicht.
De stap naar theatermaken is een bevrijding. Tura stopte met een drukke baan als vormgever en heeft inmiddels ander werk in deeltijd gevonden. " In november heb ik ontslag genomen. Ik was alleen bezig met het oplossen van problemen. Ik ging daar dood."
Gedurende de drie weken die hij zonder werk zat, begonnen de ide‘en te stromen. "Ik ging weer muziek maken, kreeg alelemaal invallen voor theater, en realiseerde me: 'Dit is het!'." Maar daarachter kwamen de angsten. "Verantwoordelijkheid, deadlines, belasting, boekhouding, het zijn de angstspoken waar ik doorheen moest om deze stap te zetten."
Een Russisch spreekwoord helpt hem bij zijn avontuur in het ongewisse. "Eenmaal de last op je schouders, is er niets lichters op aarde - dat is mijn lijfspreuk." Niet verwonderlijk dat Tura's andere voorstelling Spoken heet. Hierin neemt hij dkinderangsten als onderwerp. Kinderen mogen niet alleen zitten en kijken, maar vooral ook meedoen. Met linten aan stokken kunnen ze al zwiepend spoken verjagen, en in plaats van te klappen gaan ze dierengeluiden voortbrengen. Tura: "In deze maatschappij hebben kinderen te weinig expressiemogelijkheden. Ik wil ze de ruimte geven om gek te doen."
Die ruimte neemt Tura zelf ook. "Soms heb ik
gewoon zin om dit te doen," zegt hij, en begint te schudden met armen en
hoofd en te briesen als een paard.
17 januari 2001
Muzikant Tura Gerards: “Ik huppelde en zong met mijn kinderen op
straat” Interview door Annemarie de Haan in De Echo.
Vorig jaar gaf Tura Gerards zijn cd ‘Huppeldepup, eerste hulpbij kinderen vanaf drie jaar’ in eigen beheer uit. Daaruit groeide zijn verlangen om meer te gaan doen, om theatervoorstellingen te geven aan kinderen van 3 tot en met 8 jaar. Hij toont een meterslange bordeaux slang met een fluwelen kop. “Zelf gemaakt op de naaimachine,” vertelt hij trots. “Er zit touw in zijn lijf zodat ik er samen met de kinderen de polonaise mee kan lopen.”
Tura Gerards: “Eén van mijn eerste liedjes ‘Voetje’ is eigenlijk jaren geleden uit nood ontstaan. Mijn toendertijd tweejarige zoon wilde maar niet stilstaan en ik moest zijn schoentje aantrekken. Het werd een heel gevecht en de sfeer werd er niet leuker op. De volgende keer kwam ik op het idee om te gaan zingen. Ik verzon: “Voetje, voetje...” en mijn zoontje kwam meteen naar me toe , stralend en liet gewillig zijn schoentje aantrekken. Een ander voorbeel: ik liep met mijn dochter naar de bushalte toe. Ik moest op tijd komen, maar zij deed twee stapjes vooruit en dan weer drie achteruit of vluchtte zelfs een winkel in. Om irritatie te voorkomen en mijn kinderen niet te hard aan te vallen, zong ik: “Huppeldepup...” en daaruit ontstond ook een liedje. Ik liep huppelend en zingend met mijn kinderen op straat en et werkte. Sindsdien begreep ik dat ik knelpunten bij kinderen op een speelse manier moest oplossen.”
Tekeningen Zijn cd kwam uiteindelijk uit in mei 2000 en Tura kreeg overwegend positive reacties. Kinderen schenken hem spontaan tekeningen en kleurplaten. “Ik heb een moeder van een geestelijk gehandicapte dochter heel blij gemaakt. Zij kon haar kind nooit alleen laten. Zij was altijd heel erg druk en werd van mijn cd rustig. Ik had nooit gerealiseerd dat die cd zoveel kon betekenen.” De cd van Tura en zijn muziektheater vallen samen onder één bedrijf: The Magical Madhouse. Dit bedrijf spant zich in voor de vrijheid van ieder kind en zoekt naar rijke en speelse manieren waarop ouders en verzorgers met kinderen kunnen omgaan.
Aandacht Tura treedt het liefst op voor kinderen van 3 tot en met 8 jaar: “Op die leeftijd kunnen ze nog betoverd worden door muziek en poppenspel. Het is zo mooi om die gezichtjes te zien. De wereld van kinderen is nog onschuldig en lief. Als je goed naar een kind luistert en aandacht geeft, dan werkt dat gigantisch goed.” Over een aantal maanden komt zijn cd ‘Fluitje van een cent’ uit met overwegend nieuwe liedjes. Tura vertoont 14 maart zijn meezing-springconcert ‘Spoken” in theater Cameleon en 4 april staat hij met muziektheater ‘Slang is lang’ op de planken van het OCCII-theater. In “Spoken”, bestemd voor kinderen van 6, 7 en 8 jaar maakt Tura een reis door het binnenstebuiten en in ‘Slang is lang’, voor kinderen vanaf 3 jaar, is de jarige Slang zoek en Kikker boos. Met de kinderen en Tura gaat hij zoeken: Slang, waar ben je?
Voor informatie kan men contact opnemen met Tura Gerards / The Magical Madhouse. Telefoonnummer 020 - 618 00 37. De cd ‘Huppeldepup’ kost 13,60 euro (inclusief verzendkosten) op giro 8377191 van The Magical Madhouse, Postbus 1248, 1000 BE Amsterdam, onder vermelding van ‘Huppeldepup’.
|
|
